آمد كه تقييد مطلق موجب مجازيت نمىشود بلكه تعدد دال و مدلول درست مىشود ( عند من تأخر عن سلطان العلماء ) . اما در آنجا كه عام به مخصص منفصل تخصيص بخورد ، در اينجا هم هيچ‌گونه مجازيتى ايجاد نمىشود ، نه در ادات عموم و نه در مدخول آنها . اما نسبت به ادات عموم : سخن همان است و همان گونه كه مخصص متصل موجب تقييد مدخول مىشد ( و سيأتى كه تقييد موجب مجازيت مطلق نمىشود ) همچنين مخصص منفصل هم قيدى است كه به وسيلهء او مدخول ادات عموم تقييد مىشود . فلا مجازية فى البين . و لو فرض : برفرض كسى بگويد كه اين مخصص منفصل ، تنها موجب تقييد مدخول نيست بلكه موجب تخصيص خود عموم است و عموم عام را تخصيص مىزند روى اين اساس كه تا مخصص نيامده ، خيال مىكرديم كه مراد مولى عموم است ؛ بعد كه آمد ، معلوم شده كه مراد مولى عموم نيست . در جواب ، باز هم خواهيم گفت كه اين موجب مجازيت نمىشود زيرا كه قبلا گفتيم كه مخصص منفصل كارى به مراد استعمالى ندارد . مراد استعمالى ، همان عموم است و كلام در عموم استعمال شده و در عموم هم ظهور پيدا كرده ، فقط مخصص منفصل ، قرينهء كاشف از مراد جدى است و جلوى حجيت عام را مىگيرد . فلا مجازية فى البين . 4 . حجيت عام مخصص در باقى چهارمين بحث در باب عام و خاص ، اين بحث است كه آيا عام ، بعد از تخصيص ، در باقىماندهء افراد حجيت دارد يا نه ؟ يعنى نسبت به باقىمانده هركجا شك كرديم آيا مىتوانيم به عموم عام تمسك كنيم يا خير ؟ چند مثال : مثال الف . مولى فرمود : اكرم العلماء ، سپس فرمود : لا تكرم مرتكب الكبائر ، ما